Wat ik over mezelf zeg...




is dat ik mijn hart op mijn tong draag en met open blik mijn leven leef. Ik hou van mensen, ben nieuwsgierig naar hun drijfveren, wensen en verlangens en op mijn best als ik kan bijdragen aan het welzijn en welbevinden van anderen. Ik ben dan ook niet verbaasd dat ik altijd weer werk in een vakgebied waarin de mens centraal staat en mijn best doe dat waar te maken.


Later als ik groot ben
Opgroeiend met een nogal brede interesse en een gezond stel hersens en stimulans in zowel maatschappelijke betrokkenheid als creativiteit wist ik niet goed wat ik 'wilde worden als ik later groot was'. Ik weet het nog steeds niet, maar dat blijkt ook niet te hoeven, want zelfs zonder (of misschien wel dankzij) dat kan ik zijn wie ik ben en doen wat ik te doen heb.

Huishoudschool
Na enigszins frustrerende jaren op de lagere school, waar ik teveel vragen stelde, te kritisch was, er niets van begreep dat het belangrijker was welk cijfer je haalde dan wat voor mens je was, me snel verveelde en in het laatste jaar een beetje van mijn pad raakte door een ingrijpende gebeurtenis, kreeg ik het advies om naar de Huishoudschool te gaan. Onbegijpelijk, want ik had met vuur het onrecht aangevochten dat de jongens lekker buiten op het veld aan het softballen waren, terwijl wij meisjes binnen stomme handwerkjes aan het doen waren, omdat ik dat oneerlijk vond en een hekel had aan gebroddel. De hoofdmeester vond me brutaal en een dwarsligger en had mijn nieuwsgierigheid en behoefte aan rechtvaardigheid op verschillende manieren de kop in proberen te drukken, wat niet lukte en hem tot razernij dreef. Dit was zijn wraak.

Vrije School
Mijn ouders waren gelukkig wijzer dan de hoofdmeester en meldden me aan bij de Vrije School en oeh, wat ben ik ze daar nog steeds dankbaar voor! Het werden jaren van uitrazen, grenzen opzoeken, confrontaties aangaan, onderuit gaan en altijd weer een handje krijgen om op te krabbelen. Ik slorpte alles op, leefde mijn creativiteit uit tot ver in de wolken, zat (letterlijk) midden in de klas, deed alle facultatieve vakken en, ook al deed ik niks aan mijn huiswerk, haalde altijd goede cijfers. Omdat mijn ouders en docenten het belangrijk vonden dat ik mijn kansen en talenten zou benutten werd ik rond mijn zestiende ter vergadering geroepen. In dat gesprek werd ik aangespoord serieus naar mijn toekomst te kijken. Werd het niet tijd om meer inzet te tonen en wat minder te zitten tekenen (mijn lust!), lanterfanten, keten, kletsen, spijbelen, roken, drinken, blowen en de dagen aan mij voorbij laten gaan met het risico dat ik ooit niet kon terugvallen op wat ik toevallig had opgepikt?

oefentherapie-Mensendieck
Na wat zelfberaad besloot ik dat ze een punt hadden en vanaf dat moment ben ik serieus aan de bak gegaan met als resultaat een gedegen eindwerkstuk, een mooi HAVO diploma en toelatingstrajecten voor zowel de Rietveldacademie als voor de opleiding tot oefentherapeuten-Mensendieck.
Die laatste ben ik gaan doen. Gedreven door een nuttigheidsgen en de behoefte om iets voor een ander te betekenen.

Knock out
Na mijn opleiding voerde ik jarenlang een praktijk in het centrum van Haarlem. Ik gaf daarnaast les op de HvA, deed commissie- en bestuurswerk, begeleidde stagiaires, nam examens af, zat aan de onderhandeltafel met grote zorgverzekeraars en deed alle aanvullende opleidingen die maar denkbaar waren. Ik had het heerlijk zo midden in de stad met een enorm netwerk, mijn 'eigen' tafeltje in het restaurant om de hoek en altijd wel iets te beleven. Gouden jaren waren het. Totdat ik door een volgende ingrijpende gebeurtenis met een mokerslag knock out ging. Getraumatiseerd belandde ik van een depressie in een burnout of wat het label ook was en lag een aantal jaren goed ondersteboven. Er waren tijden dat ik niet eens meer wist wat boven en beneden was.

Orde en wanorde
In die jaren ging ik in psychotherapie, schoolde mezelf tegelijkertijd om tot (creatief) loopbaancoach en ontdekte het schilderen als uitlaatklep. Ik verkocht de praktijk en mijn grachtenpandje, verhuisde naar een rustige plek in Amersfoort, verdiende een aantal jaar mijn brood met freelance klussen als coach & trainer en maakte toen de stap naar beleidswerk in loondienst.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan
Mensen om me heen dachten dat ik niet in loondienst zou gedeien na al die vrije jaren, maar hee, ik doe het nog steeds. Altijd parttime, zodat ik daarnaast nog steeds losse opdrachten kan aannemen en mooie projecten kan vormgeven én me aan mijn beeldende kunst kan wijden*. Ik noem het wel mijn 'best of both worlds businessmodel', want geniet de zekerheid van werk en inkomen en heb daarnaast genoeg tijd om alle ideeën uit mijn creatieve brein te ontluchten, mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen.

Hedentendage
Na einde beleidswerk door reorganisatie-ontslag moest ik mijn werkplaatje resetten en mezelf een beetje opnieuw uitvinden. Ik volgde een aantal opleidingen* (strategisch gezondheidsmanagement, zencoaching én de 2.0 opleiding tot Wmo consulent) en werk nu alweer drie jaar in 'het sociaal domein', dat ik nog steeds liever gewoon 'maatschappij' noem, omdat het dan iets van jou en van mij wordt en niet meer alleen iets is van een ander; heb een boek geschreven (en gepubliceerd) met verhalen van over de drempel, doe allerlei uitermate plezierige en dingen in werk en leef een heerlijk leven met dierbare mensen om me heen, een studiootje in de tuin waar ik altijd kan schilderen en voel me aangeslingerd door niet aflatende nieuwsgierigheid en nooit opgegeven vertrouwen in de liefde en de goedheid van de mens.  

Next
Wat er next komt weten we natuurlijk nooit, maar iedere dag dat ik wakker word zie ik als een nieuwe kans om er iets moois van te maken, dus saai zal het niet snel worden en yep, dat ik alweer met nieuwe projecten* bezig ben is zeker.


Wil je iets met me delen? Gewoon doen! Het handigste is dat via het contactformulier. Ik reageer sowieso.


In de blog 'keep the energy high!' lees je hoe ik het volhoud.