Hoe het ooit begon...

Ik meldde me op de wereld toen de mussen dood van het dak vielen van de hitte, om kwart voor vier 's ochtends, in hartje Amsterdam.

Daar ademde ik het leven direct met volle teugen in en dat ben ik blijven doen.

Dan ben ik op mijn best. 😎


Later als ik groot ben
Opgroeiend met een brede interesse en een gezond stel hersens wist ik niet goed wat ik 'wilde worden als ik later groot was'. Ik weet het nog steeds niet, maar gelukkig kan ik ook zonder dat zijn wie ik ben en doen wat ik te doen heb.

Ruzie met de Hoofdmeester
Na enigszins frustrerende jaren op de lagere school, waar ik teveel vragen stelde, te kritisch was, er niets van begreep dat het belangrijker was welk cijfer je haalde dan wat voor mens je was, me snel verveelde en in het laatste jaar een beetje van mijn pad raakte door een ingrijpende gebeurtenis, kreeg ik het advies om naar de Huishoudschool te gaan.
WUT??? En dat terwijl ik met vuur het onrecht had aangevochten dat de jongens lekker buiten op het veld aan het softballen waren, terwijl wij meisjes binnen stomme handwerkjes moesten doen!!!
De hoofdmeester vond me brutaal en een dwarsligger en had geprobeerd mijn nieuwsgierigheid en behoefte aan rechtvaardigheid op verschillende manieren de kop in te drukken. Dat was hem niet gelukt. Dit was zijn wraak.

de Vrije School
Mijn ouders waren gelukkig wijzer dan de hoofdmeester en meldden me aan bij de Vrije School. Daar ben ik hen nog steeds ü dankbaar voor! Het werden jaren van uitrazen, grenzen opzoeken, confrontaties aangaan, onderuit gaan en altijd weer een handje krijgen om op te krabbelen. Ik slorpte alles op, leefde mijn creativiteit uit tot ver in de wolken, zat (letterlijk) midden in de klas, deed alle facultatieve vakken en, ook al deed ik niks aan mijn huiswerk, haalde altijd goede cijfers.
Omdat mijn ouders en docenten het belangrijk vonden dat ik mijn kansen en talenten ten volle zou benutten werd ik rond mijn zestiende ter vergadering geroepen. In dat gesprek werd ik aangespoord serieus naar mijn toekomst te kijken. Werd het niet tijd om meer inzet te tonen en wat minder te zitten tekenen (mijn lust!), lanterfanten, keten, kletsen, spijbelen, roken, drinken, blowen?

oefentherapie-Mensendieck
Na wat zelfberaad besloot ik dat ze een punt hadden. Vanaf dat moment ben ik serieus aan de bak gegaan met als resultaat een gedegen eindwerkstuk, een mooi HAVO diploma en toelatingstrajecten voor zowel de Rietveldacademie als voor de opleiding tot oefentherapeuten-Mensendieck.
Die laatste ben ik gaan doen. Gedreven door de behoefte om iets voor een ander te kunnen betekenen.

De hoofdmeester heeft trouwens ooit zijn excuses aangeboden...

Knock Out
Na mijn opleiding voerde ik jarenlang een praktijk in het centrum van Haarlem. Daarnaast gaf ik gastlessen op de HvA, deed commissie- en bestuurswerk, begeleidde stagiaires, nam examens af, zat aan de onderhandeltafel met grote zorgverzekeraars en deed alle aanvullende opleidingen die maar denkbaar waren. Ik had het heerlijk zo midden in de stad met een enorm netwerk, mijn 'eigen' tafeltje in het restaurant om de hoek en altijd wel iets te beleven. Gouden jaren waren het. Totdat ik door een volgende ingrijpende gebeurtenis met een mokerslag knock out ging. Getraumatiseerd belandde ik van een depressie in een burnout of wat het label ook was en lag een aantal jaren goed ondersteboven. Er waren tijden dat ik niet eens meer wist hoe ik bij de supermarkt moest komen.

Orde en wanorde
In die jaren ging ik in psychotherapie, schoolde mezelf tegelijkertijd om tot (creatief) loopbaancoach en ontdekte het schilderen als uitlaatklep. Ik verkocht de praktijk en mijn grachtenpandje, verhuisde naar een rustige plek in Amersfoort, verdiende een aantal jaar mijn brood met freelance klussen als coach & trainer en maakte toen de stap naar beleidswerk in loondienst.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan
Mensen om me heen dachten dat ik niet in loondienst zou gedeien na al die ondernemersjaren, maar hee, ik doe het nog steeds. Altijd parttime, zodat ik daarnaast losse opdrachten kan aannemen, leuke projecten kan vormgeven én me aan mijn beeldende kunst kan wijden*. Ik noem het wel mijn 'best of both worlds businessmodel', want geniet de zekerheid van werk en inkomen en heb daarnaast genoeg tijd om alle ideeën uit mijn creatieve brein te ontluchten, mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen.

Anno 2020
Werk ik alweer een aantal jaar full pull in 'het sociaal domein', dat ik nog steeds liever gewoon 'maatschappij' noem, omdat het dan iets van jou en van mij blijft en niet alleen iets wordt van de ander en heb een boek gepubliceerd met verhalen van over de drempel. Ik geniet van mijn werk, van het contact met mensen en het duwen tegen de kaders als dat nodig is. Ik werk met mijn hart in de ene en de wet in mijn andere hand aangeslingerd door mijn niet aflatende nieuwsgierigheid in de andere mens. Naast dit werk ben ik 1 dag in de week in mijn Studio te vinden, doe ik freelance klussen en ach... van alles en nog wat as usual.

Next
Wat er next komt weten we nooit, maar iedere dag dat ik wakker word keer ik mijn gezicht naar de zon, want dáár gebeurt het!


In de blog 'keep the energy high!' lees je hoe ik het allemaal volhoud.
In de blog 'de Kleine Kolibrie' lees je waarom ik dat vogeltje omarm en waarom ik jou ook uitnodig het te zijn.


Wil je iets met me delen?
Gebruik het contactformulier...
en yep, ik reageer sowieso!